چکيد ه

  سابقه و هدف

  ‌عفونت با ويروس سايتومگال (CMV ) يکی از عوارض انتقال خون می‌باشد که در افراد مبتلا به نقص ايمنی نظير دريافت‌کنندگان پيوند، افراد تحت درمان با داروهای سرکوب‌کننده ايمنی، مبتلايان به ايدز، بيماران مبتلا به تالاسمی و نوزادان نارس مشکلاتی را ايجاد می‌نمايد.

  با توجه به اهميت اين عفونت در دريافت کنندگان مکررخون و عفونت CMV ب ه‌ دنبال انتقال خون ، نيز با توجه به گزارش‌های متعدد از شيوع آنتی بادی‌های ضد CMV در بيماران مبتلا به تالاسمی ماژور ، آنتی‌بادی‌های IgG و IgM ضد ويروس ، در بيماران مبتلا به تالاسمی ماژور که سابقه دريافت موارد متعدد خون داشتند در مقايسه با اهداکنندگان خون بررسی شده‌ان د.

  مواد وروش‌ها

  در اين مطالعه توصيفی ، آنتی‌بادی‌های ضد CMV ( IgG و IgM ) در سرم 55 بيمار مبتلا به تالاسمی ماژور در مقايسه با 10 4 0 فرد اهداکننده خون به روش الايزا مورد بررسی قرارگرفتن د. جهت مقايسه نتايج بين گروه‌ها از نظر شيوع آنتی‌بادی‌ها از آزمون کای‌دو (Chi-square) استفاده گرديد.

  يافته‌ها

  45 نفر از بيماران طحال برداری شده و 10 نفر طحال‌برداری نشده بودند. نتايج مطالعه حاضر نشان داد که شيوع IgG ضدCMV در گروه شاهد 6/89 درصد و در گروه بيمار100 درصد می‌باشد که از نظر آماری فاقد اختلاف معنی‌دار می‌باشد. شيوع IgM ضد CMV درگروه شاهد 4/0 درصد و در کل بيماران 1/9 درصد می‌باشد که از نظرآماری دارای اختلاف معنی‌دار است (001/0p< ). هم‌چنين به تفکيک شيوع اين آنتی‌بادی درگروه بيماران طحال‌برداری شده 30 درصد و در بيماران طحال‌برداری نشده 5/4 درصد می‌باشد.

  نتيجه گيری

  عدم اختلاف معنی‌دار بين شيوع IgG در گروه شاهد و بيماران، بيانگر شيوع بالای اين عفونت است و لزوم کاربرد فرآورده‌‌های کم لکوسيت برای گيرندگان در معرض خطر را يادآور می‌شود. هم‌چنين اختلاف شيوع IgM درگروه بيماران طحال‌برداری شده و طحال برداری نشده بيانگر نقش طحال در پالايش عوامل عفونی و توليد IgM می‌باشد.