چکيد ه

  سابقه و هدف

  ‌عليرغم اين که اساس تشخيص و درمان لوسمی‌های حاد ميلوئيد هنوز هم تقسيم‌بندی FAB می‌باشد، تحقيقات نشان داده که اين گروه‌بندی دارای محدوديت‌هايی است و به همين جهت اخيراً ايمونوفنوتايپينگ به‌وسيله فلوسايتومتری به‌طور گسترده‌ای در اين تشخيص به‌کار برده می‌شود. طبق بررسی‌های انجام شده در گروه لوسمی‌های حاد ميلوئيد، ايمونوفنوتايپ با بررسی حضور يا عدم حضور CD14 کمک برجسته‌ای در افتراق زيرگروه ميلوئيد (M0, M1, M2, M3, M6, M7) از زيرگروه منوئيد (M4, M5) داشته است. با اين‌حال در چندين مطالعه نشان داده شده که CD14 دارای حساسيت بالايی نمی‌باشد. باتوجه به اين که (FC g RI) _{CD64 نيز رسپتور اختصاصی سلول‌های رده منوئيد بوده و در شمار نادری از سلول‌های ميلوئيد بروز می‌يابد، در اين مطالعه به بررسی ارزش تشخيصی CD14 و CD64 در افتراق زيرگروه منوئيد از غير منوئيد پرداختيم.}

  مواد وروش‌ها

  مطالعه انجام شده تشخيصی بود. جمعيت مورد بررسی شامل 216 مورد لوسمی حاد ميلوئيد ثابت شده به‌وسيله معيارهای FAB و ايمونوفنوتايپينگ بودند که به روش sequential از مراجعين به بخش فلوسايتومتری سازمان انتقال خون ايران درطی 29 ماه انتخاب شدند. نمونه‌های بيماران با آنتی‌بادی‌های منوکلونال بر عليه گيرنده‌های CD64 و CD14 که با فلورسانس Phyco Erythrin در اتصال بودند رنگ و با دستگاه فلوسايتومتری Epics-xl بررسی شدند. اطلاعات به‌دست آمده با استفاده از نرم‌افزار SPSS و تحت آزمون کای‌دو (Chi-square) تجزيه و تحليل آماری شدند.

  يافته‌ها

  نتايج حاصله حکايت از اختصاصيت 88% و حساسيت 67% برای CD64 و اختصاصيت 96% و حساسيت 31% برای CD14 با ضريب اطمينان 95% در تشخيص زيرگروه منوئيد از غير منوئيد دارد.

  نتيجه گيری

  حساسيت کم و اختصاصيت بالای CD14 و از طرف ديگر حساسيت و اختصاصيت بالای CD64 با درجات متفاوتی در منابع نيز گزارش شده است. با توجه به اين‌که حساسيت CD64 به مراتب بالاتر از CD14 است، لذا استفاده از CD64 برای تشخيص زيرگروه منوئيد لوسمی‌های حاد ميلوئيد الزامی بوده و پيشنهاد می‌شود که در تمامی پروتکل‌های ايمونوفنوتايپ به‌عنوان مارکر حساس و اختصاصی اين رده منظور گردد.