چکيد ه

  سابقه و هدف

  ‌ آنتی‌ژن‌های گروه‌های خونی شامل بيش از 270 آنتی‌ژن واقع بر غشای گلبول‌های قرمز می‌باشند که 11 گروه مهم، 172 مورد از اين آنتی‌ژن‌ها را در خود جای می‌دهند. عدم تطابق برخی از اين آنتی‌ژن‌ها باعث بروز واکنش‌های هموليتيک (خصوصاً در بيماران نيازمند به تزريق مکرر خون) می‌گردد. عليرغم نياز کمتر بيماران تالاسمی اينترمديت به تزريق خون، بروز واکنش‌های هموليتيک آلوايميون در اين افراد به مراتب بيش از مبتلايان به تالاسمی ماژور گزارش شده است. اين مسأله می‌تواند ناشی از اختلاف شيوع برخی فنوتيپ‌های گروه‌های خونی در اين بيماران، در مقايسه با ديگر افراد جامعه باشد.

  مواد وروش‌ها

  مطالعه انجام شده توصيفی بوده و در اين تحقيق گروه‌های خونی، Rh ، Kidd ، Kell ، MNSs ، Lutheran و Duffy در 39 بيمار تالاسمی اينترمديت (کل بيماران در دسترس) و 150 فرد سالم (حداقل سه برابر جامعه اول) به روش ايمونولوژيک با استفاده از آنتی‌سرم‌های مربوطه تحت بررسی قرار گرفت. سپس توزيع پراکندگی آنتی‌ژن‌های فوق در دو گروه مذکور محاسبه و با استفاده از آزمون آماری کای‌دو (Chi-square) و آزمون دقيق فيشر (Fisher’s exact test) با يکديگر مقايسه شدند.

  يافته‌ها

  توزيع پراکندگی آنتی‌ژن‌های گروه‌های‌خونی دربيماران تالاسمی اينترمديت وافراد سالم در دومورد آنتی‌ژن‌های K و M تفاوت معنی‌داری داشت و در افراد بيمار بيشتر بود (01/0p< و 0005/0p< ).

  نتيجه گيری

  عليرغم اين که آنتی‌ژن K بسيار ايمونوژن می‌باشد، اما با توجه به شيوع بيشتر آن در بيماران تالاسمی اينترمديت، تفاوت به‌دست آمده را نمی‌توان عامل شيوع بيش از پيش واکنش‌های آلوايميون در اين بيماران مطرح کرد. مطالعات تکميلی از قبيل بررسی شيوع ديگر گروه‌های خونی و يا غربالگری و شناسايی نوع آنتی‌بادی‌های ايجاد شده متعاقب تزريق خون در بيماران تالاسمی اينترمديت نه تنها می‌تواند در انتخاب خون مناسب‌تر برای اين بيماران کمک نمايد، بلکه قادر است در توجيه شيوع بيش از پيش واکنش‌های آلوايميون در اين بيماران نيز کمک‌کننده باشد.