چکيد ه

  سابقه و هدف

  با توجه به اين‌که روش مؤثر واصلی درمان افزايش بيلی‌روبين خون در نوزادان دچار بيماری هموليتيک تعويض خون است، انتقال ويروس سايتومگال از طريق خون يک خطر عمده و مهم محسوب می‌شود. چون اين ويروس به دليل ضعف سيستم ايمنی نوزادان می‌تواند باعث عفونت شديد و حتی کشنده شود، بر آن شديم تا برای اولين بار انتقال عفونت CMV را از طريق انتقال خون در ايران بر روی نوزادانی که تعويض خون شده‌اند بررسی نماييم.

  مواد وروش‌ها

  مطالعه انجام شده مقطعی بود. اين مطالعه بر روی 100 نوزاد مبتلا به افزايش بيلی‌روبين در خون که تحت عمل تعويض خون قرار گرفته بودند انجام شد. سرم اين نوزادان قبل و حدود 2 ماه بعد از تعويض خون که برای پی‌گيری مجدد به بيمارستان مراجعه نمودند، همچنين سرم مادران آن‌ها وپلاسمای خون اهداکنندگانی که از پلاسمای آن‌ها جهت درمان اين نوزادان استفاده شده بود، ازنظروجود آنتی‌بادی‌های IgM و IgG ضد CMV به‌روش اليزا وبا استفاده از کيت‌های تجارتی يوروژنتيک بررسی‌گرديد. نتايج آن بامحاسبات آماری غيرپارامتری مک‌نمار و آزمون کای‌دو (Chi-square) بررسی شد.

  يافته‌ها

  ميزان آنتی‌بادی IgM اختصاصی ضد CMV در سرم نوزادان قبل از تعويض خون 14% و 2 ماه بعد از تعويض خون 48% مشاهده شد که با 0001/0p< معنی‌دار می‌باشد. ميزان آنتی‌بادی IgM اختصاصی ضد CMV در سرم مادران 1% مشاهده شد. به احتمال زياد آلودگی با CMV به دليل انتقال خون می‌باشد.

  نتيجه گيری

  با توجه به بالا بودن عفونت CMV در نوزادان (14%) نسبت به مادران (1%) می‌توان نتيجه‌گيری نمود که مادران سالم، مبتلا به عفونت مخفی CMV هستند. از طرفی بالا بودن درصد عفونت نوزادان (48%) دو ماه بعد از دريافت خون، نشان‌دهنده سرايت عفونت CMV از طريق انتقال خون می‌باشد و با بررسی نتايج مربوط به متغيرهای وابسته مثل حجم خون تزريق شده، تعداد دفعات تعويض خون، سن، جنس و گروه خونی، از طريق آزمون‌های غيرپارامتری، مشخص گرديد که حجم خون تزريق شده به نوزاد در ميزان سرايت عفونت تأثير داشته ولی ساير پارامترها مؤثر نبوده‌اند.