چکيد ه

  سابقه و هدف

  تزريق خون با تغيير در پارامترهای متابوليک همراه است. هدف از انجام اين مطالعه بررسی تاثير تزريق گلبول قرمز فشرده (PRBC) بر پارامترهای گاز خون شريانی (ABG) در بيماران تحت بيهوشی عمومی بود.

  مواد وروش‌ها

  در يک کارآزمايی بالينی، 40 بيمار بالغی که تحت بيهوشی عمومی قرار گرفته بودند و کانديد دريافت تزريق گلبول قرمز فشرده با حجمی در محدوده تقريبی 250 تا 350 ميلی‌ليتر بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. يک نمونه خون شريانی بلافاصله قبل و پس از تزريق گلبول قرمز فشرده از بيمار گرفته شد. ميزان p کمتر از 05/0 معنی‌دار تلقی شد. ورود، تجزيه و تحليل اطلاعات با برنامه 5/11 SPSS انجام گرديد. نتايج به صورت ميانگين ± انحراف معيار نمايش داده شد. به منظور آناليز بخشی از نتايج، از آزمون‌های آماری Paired Sample t-Test و Chi-square استفاده شد.

  يافته‌ها

  بين ميانگين مقادير PaO₂ ، PaCO₂ ، pH و Base Excess قبل و پس از تزريق يک واحد گلبول قرمز فشرده اختلاف معنی‌داری وجود نداشت. اما ميانگين HCO₃ بيماران پس از تزريق يک واحد خون به ميزان معنی‌داری از مقدار آن در پيش از تزريق کمتر بود. همچنين بر اساس يافته‌های اين مطالعه ميانگين باز بافری ( Buffer Base ) پس از تزريق يک واحد گلبول قرمز فشرده به ميزان معنی‌داری از مقدار آن پيش از تزريق پايين‌تر بود.

  نتيجه گيری

  تجويز مقاديری در حد يک واحد گلبول قرمز فشرده در بيماران تحت بيهوشی عمومی با تنفس مکانيکی، تاثير چندانی بر پارامترهای گاز خون شريانی نمی‌گذارد. البته به نظر می‌رسد تغييرات بيکربنات و باز بافر در بيماران پس از تزريق خون، دستخوش تغييرات بارزتری گردد که با افت اين دو متغير نسبت به زمان قبل از تزريق همراه است. بنابراين متعاقب اين قبيل تزريق خون، به نظر نمی‌رسد نيازی به تجويز هيچ مقدار از محلول بيکربنات وريدی وجود داشته باشد.