چکيد ه

  سابقه و هدف

  مغز استخوان بالغين حاوی رده‌ای از سلول‌های پيش ساز بوده که اين سلول‌ها قابليت متمايز شدن به سلول‌های اندوتليال بالغ را دارا می‌باشند. به اين سلول‌ها ، سلول‌های پيش‌ساز اندوتليال (EPC) گفته‌‌می‌شود. مطالعه‌های بالينی به منظور به‌کارگيری سلول‌های EPC جهت توليد عروق جديد در ارگان‌های ايسکميک شروع شده‌است. در اين پژوهش سلول‌های EPC از خون محيطی انسان جداسازی شده و با استفاده از روش ليپوفکشن ترانسفکت شدند.

  مواد و روش‌ها

  مطالعه انجام شده از نوع تجربی بود. ابتدا کل سلول‌های تک‌هسته‌ای از خون محيطی جداسازی شده سپس در محيط کشت پايه سلول‌های اندوتليال و ديش‌های پوشيده شده با فيبرونکتين ، کشت داده شدند. در روز هفتم ، سلول‌هايی را که از طريق اتصال به کف ديش‌ها قادر به رشد و تکثير بودند ، تريپسينيزه کرده و از ارزيابی‌های ايمونوسيتوشيمی و مولکولی ، جهت تأييد ماهيت اندوتليالی آن‌‌‌ها استفاده شد. سپس دو روش الکتروپوريشن و ليپوفکشن جهت ترانسفکشن آن‌ها به‌کار گرفته شد.

  يافته‌ها

  نتايج به‌دست آمده از اين پژوهش نشان داد که سلول‌های جداسازی شده بر روی سطوح پوشيده شده با فيبرونکتين رشد می‌کنند و در روز هفتم علاوه بر اين که قادر به جذب AC-DIL (Acetylated low density lipoproteins) هستند ، ژن‌های CD31 ، CD34 ، KDR ، VECAM-1 و Tie-1 را بيان نموده و پاسخ‌شان به آنتی‌بادی بر عليه آنتی‌ژن‌های CD31 ، CD34 ، KDR و لکتين مثبت است. همچنين سلول‌ها با استفاده از روش ليپوفکشن ترانسفکت شدند .

  نتيجه گيری

  از يافته‌های اين پژوهش می‌توان نتيجه گرفت که سلول‌های EPC انسانی در روز هفتم ، ژن‌های مورد مطالعه را بيان می‌کنند و اين سلول‌ها با استفاده از روش ليپوفکشن هر چند با کارايی پايين ترانسفکت می‌شوند.

  کلمات کليدی: سلول‌های پيش ساز اندوتليال ، جدا سازی، ليپوفکتين ، الکتروپوريشن