چکيد ه

  سابقه و هدف

  امروزه انتقال خون به عنوان يک درمان حياتی، نقش مهمی در پزشکی بالينی پيدا کرده‌است اما اين روش درمانی هميشه با خطر انتقال عوامل عفونت‌زای ويروسی مانند هپاتيت و رتروويروس‌ها همراه می‌باشد. در ساليان اخير، تحقيقات زيادی با هدف شناسايی اين عوامل صورت گرفته‌ است. نتيجه اين تحقيقات در سال 1997 موجب شناسايی ويروس TTV توسط نيشيزاوا گرديد. هدف از انجام مطالعه با توجه به عدم وجود گزارش مشابه در ايران، بررسی و تشخيص TTV در جمعيت اهداکنندگان و مصرف‌کنندگان خون، تهيه کيت TTV-PCR و راه‌اندازی روش کار بود.

  مواد وروش‌ها

  مطالعه انجام شده از نوع توصيفی (Descriptive) بود. در اين مطالعه، 250 بيمار مبتلا به تالاسمی ماژور، هموفيلی و دياليزی همراه با 250 اهداکننده خون مراجعه کننده به سازمان انتقال خون مورد بررسی قرار گرفتند. پس از استخراج DNA ، با روش Semi nested- PCR يا PCR دو مرحله‌ای ناحيه مورد نظر از DNA ويروس تزايد( Amplify ) پيدا کرد و سپس با انجام الکتروفورز بر روی ژل آگارز 2%، نتايج به صورت باندهای قابل رؤيت مشاهده گرديد. اطلاعات توسط آزمون آماری کای‌دو (Chi-square) ارزيابی شد.

  يافته‌ها

  جمعيت آماری مورد مطالعه شامل 250 بيمار بود که نتيجه آزمايش 9/66% از بيماران مثبت و 1/33% منفی بود. همچنين آزمايش TTV-PCR در 250 اهداکننده خون به عنوان افراد سالم انجام شد و نتيجه آزمايش 41% آن‌ها مثبت و 59% آن‌ها منفی بود. با توجه به آزمون‌ آماری² c ارتباط معنی‌داری بين نتايج آزمايش در گروه شاهد و بيماران وجود داشت(0001/0= p ).

  نتيجه گيری

  از نتايج به دست‌آمده می‌توان چنين استنباط نمود که TTV ميزان شيوع بالايی در بين بيمارانی که خون دريافت می‌کنند و همچنين اهداکنندگان سالم خون دارد. علاوه بر اين نتايج نشان می‌دهد که احتمالاً انتقال خون تنها راه انتقال اين ويروس در جامعه انسانی نبوده و تحقيقات نشان داده که راه‌های ديگری نظير راه مدفوعی ـ دهانی را نيز می‌توان برای اين ويروس در نظر گرفت.