چکيد ه

  سابقه و هدف

  تشخيص و درمان صدمات مغزی ناشی از ضربه از شايع‌ترين اقدامات جراحان اعصاب است و روش‌هايی که بتواند چه از نظر تشخيصی و چه از نظر درمانی در نتيجه درمان موثر باشد بسيار مورد توجه می‌باشند. يکی از عوامل مؤثر درصدمات ثانويه‌ای که متعاقب ضربه‌های سر حادث می‌شوند تغييرات ايجاد شونده در فاکتورهای انعقادی خون هستند. هدف از اين مطالعه سنجيدن تغييرات فاکتورهای انعقادی خونی در جمعيت مراجعه‌کننده به اورژانس جراحی مغزواعصاب بيمارستان سينا و ارتباط آن‌ها باتغييرات تصويربرداری‌ها و نتيجه نهايی درمان می‌باشد. اين مطالعه يک بررسی براساس داده‌های بيمارستانی بوده و به‌نظر می‌رسد برای اولين بار در مورد بيماران ايرانی انجام گرفته است.

  مواد و روش‌ها

  اين مطالعه به روش آينده‌نگرانجام شده و اطلاعات مربوط به 300 بيمار ضربه سر که همگی به‌صورت متوالی (consecutive) در بخش جراحی مغزواعصاب بيمارستان سينا پذيرفته شده بودند، شامل بر تغييرات فاکتورهای انعقاد خون (زمان پروترومبين، زمان ترومبوپلاستين، شمارش پلاکت‌ها)، تغييرات سطح هوشياری، صدمات همراه وارده به‌مصدومين، تغييرات رويت شده در راديوگرافی‌ها و سی‌تی‌اسکن بيماران وارد مطالعه گرديده‌اند.

  يافته‌ها

  يافته‌ها نشان دادند که درگروه بيماران با ضربه سر شديد (severe head injury) اختلالات انعقادی بيشتری در مقايسه با گروه‌های ديگر ضربه سر ديده شد و در بيمارانی که در سی‌تی‌اسکن ايشان تغييرات چشم‌گير مانند شيفت خط وسط ناشی از لهيدگی ، ادم و يا هماتوم ديده می‌شود، تغييرات آزمايش‌‌های انعقادی به‌صورت معنی‌داری بيشتر از سايرين است. همچنين در بيماران با نتيجه درمان بد (bad outcome) اختلالات انعقادی بيشتری ديده می‌شود و اين تغييرات در سيستم انعقادی را می‌توان به‌عنوان يک عامل مؤثر در پيش‌آگهی بد بيماران ضربه سر در نظر گرفت.

  نتيجه گيری

  تغييرات ايجاد شده در فاکتورهای انعقاد خون در بيماران ضربه سر ميتواند عامل بسيار موثری در نتيجه درمان اين بيماران باشد.