چکيد ه

  سابقه و هدف

  ‌بتادوميکروگلوبولين ( b 2MG) ، زنجيره سبک آنتی‌ژن MHC-I می‌باشد که غلظت سرمی آن ( S β 2MG ) در افراد سالم کمتر از mg/L 3 ذکر شده است. در عفونت‌های هپاتيتی، عرضه آنتی‌ژن‌های ويروسی سطح هپاتوسيت‌ها روی آنتی‌ژن‌های MHC-I در حذف ويروس نقش مهمی ايفا می‌کند.

  مواد و روش‌ها

  در اين مطالعه توصيفی درسرم 4 9 بيمار مبتلا به هپاتيت B در مقايسه با 3 5 فرد کنترل با سرولوژی منفی (فاقد اختلالات کبدی و HBsAg منفی)، غلظت بتادوميکروگلوبولين وآزمايش HBsAg کيفی به‌روش ELISA و DNA ويروس به‌روش PCR (polymerase Chain Reaction) ‌ مورد بررسی قرارگرفتند. جهت مقايسه ميانگين غلظت β 2MG در گروه‌ها، از آزمون (t-test)t استفاده شد.

  يافته‌ها

  در نتايج اين تحقيق، HBsAg در مورد همه بيماران مثبت گرديد. براساس نتيجه بررسی DNA ويروس، 29 فرد HBV-DNA مثبت و20 فرد HBV-DNA منفی تشخيص داده شدند. غلظت سرمی β 2MG در افرادسالم درمحدوده طبيعی و در 7/3 4 % از بيماران مورد بررسی بيش از محدوده طبيعی بود و غلظت آن در افراد
HBV- DNA PCR مثبت نسبت به بيماران PCR HBV-DNA منفی، بيشتر به‌دست آمد که اين اختلافات ازنظر آماری معنی‌دار می‌باشند (0 5 /0 p< ).

  نتيجه گيری

  به‌نظر می‌رسد، با توجه به آن که غلظت β 2MG در موارد مثبت HBV-DNA ، بيش از موارد منفی HBV-DNA و گروه کنترل می‌باشد، غلظت سرمی β 2MG شاخص خوبی برای تکثير ويروس هپاتيت B است.

  کلمات کليدی: هپاتيت B ويروسی، HBsAg ، بتادوميکروگلوبولين، PCR ، اليزا