چکيد ه

  سابقه و هدف

  ‌ عدم تطابق آنتی‌ژن‌های گروه‌های خونی اهداکنندگان و گيرندگان خون در تزريقات مکرر، احتمال بروز آلوايمونيزاسيون را در اين بيماران افزايش می‌دهد. در اين طرح نقش آلوآنتی‌بادی‌ها در افزايش نياز به تزريق خون در مبتلايان به تالاسمی ماژور بررسی شده است.

  مواد وروش‌ها

  اين مطالعه توصيفی است.در اين طرح دو گروه بيماران تالاسمی ماژور با فواصل تزريق خون بيشتر و کمتر از 20 روز ( 27 در مقابل 25 بيمار) مراجعه ‌ کننده به درمانگاه بيمارستان سيد ال شهدای اصفهان ب ه‌ صورت تصادفی انتخاب و از لحاظ وجود آلوآنتی ‌ بادی ‌ ها، نوع وارتباط آن ‌ ها با عوامل زمينه‌ای، مورد ارزيابی قرارگرفتند. نتايج با استفاده از آزمون t و جدول t-student محاسبه شد.

  يافته‌ها

  55 درصد از بيماران گروه اول دارای آنتی بادی بوده، ميزان تزريق خون سالانه آنان بيش از بيماران غير ايمن بود (005/0p< ). جنس مذکر و هم‌چنين آغاز تزريق خون در سنين کمتر از سه سال با فقدان آنتی‌بادی ارتباط مستقيمی داشت. 100 درصد بيماران گروه دوم ايمن شده و بيشترين مقادير تزريق خون سالانه در افراد دارای دو يا چند آنتی‌بادی مشاهده و برابر باml/kg 493 وml/kg 508 محاسبه شد. آلوايمونيزاسيون در دو گروه مورد مطالعه عليه آنتی‌ژن‌های K (5/27 درصد)، N (5/12 درصد)، CW ، s وFy ^b (5 درصد) و M ، C ، S ، E و e (5/2 درصد) گزارش شد. 100 درصد آنتی‌بادی‌ها از نوع گرم و 16 درصد موارد از هر دو نوع گرم و سرد بود. 3/17 درصـد بيماران طحال‌برداری شـده بودند و ميزان نيـاز به خـون آنـان از ديگر بيماران کمتـر بود (005/0p< ). تزريق خون سالانه بيماران تالاسمی در اغلب موارد از هر دو گـروه، بسيار بيشتر از مقادير مورد انتظار بود.

  نتيجه گيری

  با توجه به يافته‌های اين تحقيق لازم است جهت جلوگيری از آلوايمونيزاسيون در بيماران تالاسمی، از خونی استفاده شود که حداقل از نظر آنتی‌ژن‌های سيستم‌های Kell و Rh با خون بيمار تطابق داشته باشد. توجه به اندازه طحال بيمار وکيفيت خون تزريقی که هر يک می‌تواند در افزايش يا کاهش ميزان نياز به خون مؤثر باشد، ضروری است.

  کلمات کليدی: آلوآنتی بادی، تالاسمی ماژور، تزريق خون