چکيده
سابقه و هدف
فراوانی ترومبوسيتوپنی در نوزادان بستری در بخش مراقبتهای ويژه نوزادان و مخصوصا" نوزادان نارس، شايعتر از جمعيت عمومی است. اين مطالعه با هدف تعيين فراوانی و عوامل خطر ترومبوسيتوپنی در نوزادان بستری در NICU انجام شد.
مواد و روشها
در يک مطالعه مقطعی و توصيفی ـ تحليلی، پرونده کليه نوزادان بستری درNICU بيمارستان وليعصر طی سال 1383(شامل 201 پرونده) بررسی شد. نوزادانی که پلاکت کمتر از /mm3 150000 داشتند انتخاب شده و سپس اطلاعات لازم ثبت و توسط آزمونهای فيشر و کایدو و نرمافزار 15 SPSS تجزيه و تحليل گرديد.
يافتهها
79 نفر(3/39%) مبتلا به ترومبوسيتوپنی بودند. فراوانی ترومبوسيتوپنی با جنسيت بيماران ارتباط معنیداری نداشت. در نوزادان دچار ترومبوسيتوپنی، متوسط سن حاملگی 7/3 ± 32 هفته، متوسط وزن تولد 932 ± 1888 گرم و در نوزادان با شمارش پلاکت نرمال به ترتيب 4/3 ± 34 هفته و 820 ± 2366 گرم بود. متوسط سن و وزن زمان تولد در نوزادان دچار ترومبوسيتوپنی به طور معنیداری پايينتر از نوزادان با پلاکت طبيعی بود. بيشترين محل خونريزی در بيماران دچار ترومبوسيتوپنی، خونريزی داخل مغزی بود(37%).
نتيجه گيري
با توجه به شيوع بالای ترومبوسيتوپنی در نوزادان بستری در NICU ، شناخت فاکتورهای خطر عامل آن مانند وزن کم زمان تولد، نارسی، مصرف برخی داروها مانند هپارين و جنتامايسين در نوزاد و نيز خونريزی داخل بطنهای مغزی به عنوان شايعترين علامت بالينی، بهتر است در تمام بستریشدگان NICU با خونريزی جمجمه مد نظر بوده و در مصرف روتين هپارين و جنتامايسين جانب احتياط رعايت شود.
کلمات کليدی: ترومبوسيتوپنی، نوزاد، پلاکتها
![[English Abstract]](templates/tmpl_blood/images/en.gif)
